Poprzednia stronaCiekawostkiGaleria zdjęćNoclegiImprezyGastronomiaSpołeczność
Zobacz profil klubowicza Mazury

Rezerwat Łuknajno

dodał(a): Mazury
ostatnia aktualizacja 2011-01-05 12:59
Drukuj artykuł
Położone ok. 5 km od Mikołajek jezioro Łuknajno, jest jedną z najważniejszych europejskich ostoi ptactwa wodnego.

Ten niewielki, płytki akwen został, wraz z otaczającymi je trzcinowiskami i łąkami, objęty ochroną międzynarodową jako rezerwat biosfery UNESCO (od 1977 r.) oraz wpisany na listę dziedzictwa przyrodniczego świata konwencji RAMSAR, chroniącej obszary błotne i podmokłe (1978).

W rezerwacie prowadzone są od dawna badania zoologiczne i ekologiczne w oparciu o funkcjonującą tu, w miejscowości Urwitałt, Stację Terenową Uniwersytetu Warszawskiego im. prof. Kazimierza A. Dobrowolskiego.

Jezioro zostało objęte ochroną jeszcze przed wojną (1937 r.). Płytkie, polodowcowe, o średniej głębokości 0,6 m a maksymalnej - 3 m, rozciąga się na powierzchni 680 ha (długość 3,3 km i szerokość 2,9 km). Otaczają je rozległe łąki i bagna. Połączone wąskim kanałem, o długości kilkaset metrów, z pobliskim jeziorem Śniardwy należy do tzw. jezior wytopiskowych, jakie powstały w zagłębienich po wytopieniu się brył martwego lodu z ustępującego lodowca. Podobnie jak inne jeziora tego typu, ma okrągły kształt.

Jego linia brzegowa jest słabo rozwinięta, pozbawiona zatok i półwyspów. Brzegi są niedostępne, podtopione i zarośnięte trzciną. Dno jeziora pokrywają ramienice (Characeae) oraz rdestnice (Potamodenton) i wywłócznik (Myriophyllum). Przy brzegach występuje pas szuwaru trzcinowego z niewielką domieszką pałki wąskolistnej i oczeretu jeziornego. Na południowym i wschodnim brzegu występuje pas zarośli wierzbowych i fragmenty olsów.

Obfitość wodnej roślinności i ryb w połączeniu z niedostępnością płaskich, podmokłych i częściowo lesistych brzegów sprawia, że teren ten określono "ptasim rajem".

Łuknajno znane jest od dziesiątek lat jako siedlisko łabędzia niemego (Cygnus olor), łyska (Fulica atra) oraz hełmiatki (Netta rufina). Występują tu również perkozy: dwuczube, rdzawoszyje, zauszniki i perkozki. Spośród ptaków brodzących pojawiają się: wodnik, kokoszka wodna, kureczka nakrapiana, z czapli: bąk, bączek i czaplę siwą. Rzadkim gatunkiem jest gnieżdżąca się w trzcinach - wąsatka. Z uwagi na obfitość ryb częstymi gośćmi są bieliki, rybołowy, kanie rdzawe i rybitwy czarne. Omijają natomiast ten rejon kormorany, co korzystnie wpływa na tutejszą biosferę, bo ptaki te - choć pozostają pod ochroną - potrafią uczynić wiele szkód w rybostanie i zieleni muzurskich jezior.

W sumie na jeziorze Łuknajno i w jego okolicach doliczono się w szczytowym okresie ok. 180 gatunków ptactwa błotnego i wodnego, z czego połowa była jego stałymi mieszkańcami. Ptaki pozostałych gatunków to ptaki przelotne, korzystające z obfitych zapasów pożywienia podczas przelotu lub ptaki, które zimują nad jeziorem.

JEZIORO ŁABĘDZIE - TO JUŻ PRZESZŁOŚĆ?

Łuknajno określane było przez wiele lat "jeziorem łabędzim" czy nawet jeziorem "tysiąca łabędzi". Przed laty doliczono się tu ok. 2000 sztuk łabędzia niemego, co było ewenementem na skalę europejską. Ostatnio te piękne ptaki umykają w inne rejony Mazur, a na Łuknajnie gnieździ się już zaledwie kilkanaście par.

Jak wyjaśnia pracownik miejscowej Stacji Terenowej UW Marek Karolewski - przyczyn jest kilka. Jezioro ostatnimi laty wyjałwiało. Masowo występujące tu wcześniej ramienice (chara spp) - rośliny, stanowiące podstawowe pożywienie łabędzi ustępują przywleczonej tu przypuszczalnie przez ptaki osoce aloesowej. Wypiera ona nie tylko ramienice, ale także inne gatunki roślin zanurzonych. Ponadto zapoczątkowana w latach osiemdziesiątych ekspansja norki amerykańskiej na jeziora mazurskie skutkuje niszczeniem łabędzich gniazd i piskląt. Do migracji łabędzi przyczynili się też turyści z Mikołajek i innych miejscowości wypoczynkowych, dokarmiając powszechnie te piękne i nie stroniące od ludzi ptaki. Wiele z nich w poszukiwaniu "łatwego chleba" przeniosło się na jezioro Mikołajewskie, nad Śniardwy i w inne rejony.

Łabędzie nieme to duże, wędrowne ptaki wodne z rodziny kaczkowatych (Anatidae), zamieszkujące Eurazję od Łaby i Półwyspu Jutlandzkiego po Pacyfik. Zimują w Europie, północnej Afryce oraz środkowej i południowej Azji. Należą do największych i najcięższych ptaków latających. W ubiegłych wiekach na łabędzie polowano, co niemal nie doprowadziło do ich zagłady. Przed 100 lat naliczono się w Polsce zaledwie sto par lęgowych. Po objęciu ochroną tego gatunku jego populacja zaczęła się szybko odradzać. Obecnie w Polsce gniazduje ponad 4 tys. par łabędzi niemych, a w całej Europie ok. 60 tys. par.

W naszym kraju najliczniej występują te ptaki na Mazurach i Pomorzu. Należą do gatunków wędrownych. Przylatują w marcu i kwietniu, odlatują od września do grudnia. Populacje północno- europejskie zimują na wybrzeżu Bałtyku.

Samce są większe od samic, dorosłe osobniki - białe, z dziobami pomarańczowymi. Młode (do 3 roku życia) mają upierzenie szare, choć zdarzają się osobniki białe już od wyklucia. Dorosłe osobniki nie nurkują, choć pisklęta posiadają tę umiejętność. Łabędzie nieme osiągają długość 150-170 cm, a rozpiętość skrzydeł - ok. 235 cm. Zamieszkują stojące zbiorniki wodne z dużą ilością trzcin, gdzie zakładaja gniazda. Składają od 5 do 9 jaj w kwietniu lub maju. Samice wysiadują je 35 dni; samiec pozostaje w pobliżu, broniąc w razie potrzeby gniazda. Pisklęta zaczynają latać po około 4-5 miesiącach. Odżywiają się na ogół roślinami lub drobnymi bezkręgowcami, ale nie stronią od bułki czy ciastek, którymi dokarmiają je ludzie.

LABORATORIA NAD ŁUKNAJNO

Po wojnie na terenach wokół jeziora Łuknajno powstał PGR, a o wyjątkowych walorach tego miejsca zapominano. Na nowo odkrył je prof. Kazimierz A. Dobrowolski z Uniwersytetu Warszawskiego podzczas swoich badawczych wędrówek po Mazurach. "To dzięki jego staraniom stworzono tu w 1976 roku coś na kształt stacji terenowej Zakładu Zoologii i Ekologii Uniwersytetu Warszawskiego - wspomina Marek Karolewski. - Początkowo był to dwuosobowy pokój w budynku PGR-owskim. Z czasem Państwowe Gospodarstwo Rolne kurczyło się a Stacja pozyskiwała nowe pomieszczenia". Dziś dysponuje trzema budynkami, które po generalnym remoncie tworzą nowoczesną bazę terenową Instytutu Zoologii Wydziału Biologii UW.

"Urządzono dwa laboratoria, powstaje trzecie. Mamy tu też własną stację meterologiczną, dostęp do internetu, wieżę obserwacyjną z widokiem na cały akwen" - kontynuuje Marek Karolewski. - Badania, które początkowo ograniczały się do ptactwa i ssaków, zostały ostatnio rozszerzone. Z usług Stacji korzystają studenci i pracownicy naukowi zakładu parazytologii, badając m.in. występujące tu masowo kleszcze. Prowadzone sa badania nad gryzoniami, odwiedzają nas nawet genetycy. Powstało tu niemało prac magisterskich czy doktoranckich. W Stacji, która zapewnia gościom noclegi, wyżywienie i mini-laboratoria odbywają się często praktyki i ćwiczenia dla studentów. Stanowi ona zarazem bazę wypadową nad inne jeziora czy w ciekawe rejony Mazur".


Rozwinięcia klubowiczów

dodaj rozwinięcie do artykułu
dodał(a): Mazury2011-01-05 14:44

Urwitałt (niem.: Georgental.) – osada[1] w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Mikołajki. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

Pierwsze wzmianki o Urwitałcie pochodzą z 1705. Obecnie wieś nie istnieje. Urwitałt jest położony nad jeziorem Łuknajno, które jest rezerwatem biosfery. W Urwitałcie znajduje się Stacja Terenowa Uniwersytetu Warszawskiego im. prof. Kazimierza Dobrowolskiego. W stacji są prowadzone badania ekologiczne, jak również zajęcia dla studentów oraz zielone szkoły. Stacja terenowa jest obecnie jedynym zamieszkanym obiektem znajdującym się we wsi Urwitałt.

Dodaj rozwinięcie do artykułu

Galeria zdjęć Rezerwat Łuknajno

pokaż całą galerię zdjęć
Dodaj zdjęcie do galerii - podziel się wrażeniami z tego miejsca
Uwaga! Akceptowane formaty to jpg, gif, png
Plik zdjęcia

Opis do zdjęcia

Skomentuj ten artykuł

Pisząc wiadomość zwróć uwagę na to, czy nie łamie ona zasad regulaminu InTour.pl, a w szczególności zwróć uwagę na to, aby nie była napisana wielkimi literami i dotyczyła tematu.
Rezerwat Łuknajno

  • Kraina:Warmińsko Mazurskie
  • Miejscowość:Łuknajno
  • Okolica:Mrągowo
  • Kategoria:rezerwaty przyrody, parki i ogrody
  • Odwiedzin:1433
Podziel się artykułem ze znajomymi - dodaj do:
Facebook Śledzik Kciuk Twitter Wykop

My tu byliśmy

pokaż więcej

Ciekawostki Warmińsko Mazurskie


Imprezy Warmińsko Mazurskie


Noclegi Warmińsko Mazurskie


W okolicy

© 2009-2010 Intour.pl - Wszelkie prawa zastrzeżone.
logo dotpay
Rozliczenia transakcji kartą kredytową i e-przelewem
przeprowadzane są za pośrednictwem Centrum Rozliczeniowego Dotpay
zamknij okno
Fotografia stanowi własność autora. Kopiowanie i rozpowszechnianie fotografii bez jego zgody jest zabronione.