GALINDIA

• dodaj komentarz +
• pokaż na mapie
• dodaj rozwinięcie +
• galeria zdjęć (3)
• ciekawostki Iznota
• noclegi Iznota
• imprezy Iznota
• gdzie zjeść w okolicy

Okolice w których usytuowana jest obecna Galindia od V wieku p.n.e. do XIII zamieszkiwały plemiona Galindów, o czym pisali w swoich kronikach Klaudiusz Ptolemeusz i Piotr z Dusburga. W czasie Wędrówki Ludów w połowie pierwszego tysiąclecia n.e., być może grupa Galindów, jako sprzymierzeniec germańskich Gotów i Wandalów wyruszyła na Rzym.

Według przekazów ustnych Galindowie zamieszkiwali głównie tereny podmokłe i bagniste, co miało pozwolić na uniknięcie najazdów ze strony innych plemion. Na takich terenach Galindowie budowali prawdopodobnie drewniane chaty stawiane na palach wbijanych w bagno. Z takich samych pali budowali też ścieżki, tzw. kulgrindy, które prowadziły przez najbardziej niebezpieczne odcinki bagien. Do osady Galindów prowadziło zazwyczaj kilkanaście takich ścieżek, z czego tylko kilka było ukończonych. Reszta ścieżek urywała się nagle w środku bagna, przez co oddziały innych plemion często nie mogły dotrzeć do osad Galindów. Plemieniu temu przypisuje się zabicie Świętego Wojciecha.
Nie do końca jasny jest schyłek plemienia Galindów. Według jednej z wielu legend Galindowie zostali wymordowani przez Jaćwingów, którzy najechali ich tereny podczas zimy (gdy łatwiej było przedostać się przez bagna). Wojownicy mieli zostać wymordowani, natomiast kobiety i dzieci zostały wzięte w niewolę i zasymilowani. Według innej legendy, niemal wszyscy mężczyźni zginęli wcześniej podczas walk z Polakami, a Jaćwingowie zastali w plemieniu tylko kobiety i dzieci. Znane są również przekazy, jakoby to Krzyżacy mieli przyczynić się do ostatecznego upadku Galindów. Według źródeł krzyżackich Galindia była bezludna już przed opanowaniem jej terenów przez Zakon.

Obecny wódz Yzeggus II ( Cezary Kubacki ) wraz z małżonką Marią wskrzesza i kontynuuje uniwersalne idee Galindów.

Aby zobaczyć na własne oczy tę basniową krainę należy wykupić wizę. Z każdym rokiem kraina z fantazji wodza Yzeggusa II staje się coraz bardziej popularna.

Obecnie w Galindii można w podziemnej restauracji, na wystrój której składają się gliniane naczynia lepione na starą modłę, wiklinowe kinkiety, skóry i sieci na ścianach, drewniane ryby i rzeźbione kamienie przy kominku, skosztować miedzy innymi: bitek z niedźwiedziej łapy, uszka nietoperza z napitkiem halucynogennym, ucieszynkę, czyli lewą cynaderkę z Wielkiego Rysia, golonkę z tura z zimnym piwem i gorącą dziewczyną, a dla wegetarian: korzonki na korzonki oraz korzonek na korzonek.

Dalej znajdują się stylizowane groty pełne zakamarków, w których siedzi się na pniakach obciągniętych skórami. Jest bursztynowa komnata, czyli sala z sufitem z bursztynowych stalaktytów. Natomiast Lochami Demonów dochodzi się do sali Groty Perkuna, wypełnionej szamańskimi bębnami, rzeźbami pruskich bóstw i namiotem ze skór.

Wódz Yzeggus II ( Cezary Kubacki ) postanowił znaleźć coś, co wyróżniałoby to miejsce, czyniąc je jedynym i niepowtarzalnym. Nazwa siedliska - Bartkowo vel Bartłowo była bliska pruskiemu plemieniu Bartów, które zamieszkiwało ziemie przed dwoma tysiącami lat.

Wczytując się w historię Bartów, Cezary Kubacki odkrył Galindów. I nazwał swoją ziemię Galindia - Mazurski Eden.

Przyznaje ponadto – „...Nie profanuję historycznej Galindii. Ona jest dla mnie symbolem krainy, o której niedużo wiemy, bo nie opisał jej żaden kronikarz. To tajemnica, którą ja rozbudowuję.”